Sevda(m) Ol.

''sevdiklerim bir bir düşerken yaşam dalından, kurumuş dal misali yaprağa... çatlamış toprak misali yağmura hasret bir ben kaldım.'' Bana ait saatlerde yokluğunda ben'le muhabbetler yapıyorum. Deşiyorum irinsi ayrılıkları. Kanıma bulaşan sensizlik zehrini atmak için... Deşilen ayrılıkların acısında sızlıyor yüreğim. Zifiri karanlıklarda ateş böceği yakalamak adına hüzünsü kanatlar takıyorum uçarcasına düşüp yollarına. Yolları yüreğimdeki kış mı kapatmış... yoksa solmuşluğunda düşlerimin düşen eylül yaprakları mı? ... bilmiyorum... anımsamıyorum. Unutmak istediğimden olmalı Eski bir sandık içinde solmuş resimler gibi tozlanmış anılarım. Düşünmemiştin hiç değil mi? Bir ağacın gövdesine açarken yaralar.... Kazıdığın adımın üstüne bir gün başka adların kazınacağını… ya da yıllanmış gövdesiyle yaşama yenik düşen "çınarın " bir gün insafsızca budanacağını… Ondan olsa gerek, kuşların sesindeki ıslığını duyamıyorum artık. Ne sokaktan geçen bozacının bozaaa! … Ne eskicinin hurdaca sesini… Ne de akşam karanlığına karışan çocukların "sobe" seslerini.... Özlemek istiyorum yeniden Ta bebeğine bakabileceğim bir çift ela gözü… Düşen yağmur damlarının süzülüşünde tenimde terini. Özlemek istiyorum yeniden Gecenin dudaklarıyla göğsüme iliştirdiğin gül titremesinde öpüşünü… Özlemek istiyorum yeniden Serçe ürkekliğinde ellerini tenimde unutuşunu… "Kara kirli kâbuslar pas tutarken canımda" Geciktiğin geceleri anımsama… Uzat bulutlardan yağmurları Bedenimde mor salkımları sula… Ayrıntı beden boy versin ipince gecenin içinde… Gülümsesin ten Mor menekşe masumluğunda Ve Bir" ben"kaldığım burada.. Ağzının yanan ateşiyle kül olmadan, dudaklarıma aşkı yağdır yağmur ıslaklığında Sonu gelmeyen sevda(m) ol.