Yüzün Mihrabımdır

ten peçesini sıyırınca aşk. gölgendir uzak bir yoldan ayartan bakışlarımı ışığın asa'mdır çöllerime selsebiller yürüten yıldızlar yağar hecelerinden bir geceye duruşun bekasıdır varlığın bak yine bir uslanmaz ataş söyletiyor ağyarı benim o sermest iklimlerin nigehbanı ve gök zülüflerinin kara sehabı.. ellerinden akan şiiri soluklamak aşkın şavkına karılmaktır bir daha ve bürünmektir o dağ omuzlarından yüzyılların yangısına düşürülmüş marifet hırkasına yedi kat göğün senasını dinleyerek senden meşkine savruluyor ıssız karanlığım ben o kadim sayfaların künhüne düçarım sensizlik bir meyyit eliyle sürüklüyor ufukları bizarım… haydi diline düşsün o şems yeniden. ve yaban bir gülistanda sukünetleri sema ile soğutsun kamusunda benliğin yokluğu kadar asude gaybet güllerin 'bir' kızılın hülyasına düştüğünde duldasında güzel gözlerin endamına ahraz kesilir zemin ey can ! ağyare yine bir ataş devşir sözünden serencamını anlat yoğa varlığın niyazla inleyen o sonsuz kurbiyet sultanlığının duyur ki bir arzuhale bilenir nazarınla sevişen gök bin gülizarle harlanır lal . bak yine hazan mevsimi uğraksız bir ok pinhan olmuş hırkan içre binler l e y l- i n e h a r bir ölünün dudaklarından boşalan söz gibi bırak gün uyusun diğerlerinin yüzünde biz geceyi şahlandırdık bir kızıl kadeh dilinde… ve esrik bir an'a çalkandı umman ve aşka kesildi tüm evrenin ağıdı can damarından karanlığın da bir güneşi v a r... doğurgan bir ezgiye alazlanır ateş dil'inde benim güneşlerimin karanlığı 'h a r'.. yüzün mihrabımdır gülendam rabtımdır an içre bulduğum nefesinde ve tılsımındır ram olduğum uzak bir handan bir meşkle ten atlasına değince kurak yankılanan yürekte kamaşıyor vuslat ve yaklaşıyor ey ölümün soğutmadığı nefes böyle İndir peçeni aşktan yana söyle ki sen sımsıcak dilbestesin geceye hitamı olmayan bir şems ülkesinden uzak bir yoldan dönüyorum uzak bir handana bir melali bıraktım ve insandım.. yüzün mihrabımdır ışığın asa'm