Kimdin Sen?

Kimdin sen cocuk? Söyle kimdin sen? Hangi duraginda indim ki ben hayatin? Indim de sana vardi bütün yollar? Hangi duraginda bekler gibiyin de Bindigim tüm trenler sende durdu Sen de durur da ask siire durabilir Sarap hüzüne Dayanabilir miydi cocuk? Ask siir olur gece yazilirdi en cok Siir ask olur gece yasanirdi Sarap geceye tutkundu hüzün renginde Sen geceyi severdin cocuk Geceyi en cok Cünkü bilirdin gece yasanirdi siir olmasi gereken ne varsa Yalnizlik gece yasanirdi Yasaklar gece Sevda gece Sonra ikimiz bir gece treninde Sen yakalamak icin bir kadinin gözlerindeki maviligi Bense ölümden kacmak icin geceleri Sehirler gecerdik ülke ülke Dünyanin sonundaki ucurumlara dogru yol alan trenlerle Biz seninle uzaklara raylar döserdik Sen uzaklari severdin Uzak neresiydi cocuk? Ölüm müydü? Siir miydi? Ülke miydi? Ask miydi? Yakin miydi? Bu kadar yakin ve bu kadar uzak miydi? Köyüm dedigin soguk kentten bilirdin uzaklari Bense yakinligini ölümün En cok geceleri cocuk Gelir ölüm yalnizlik gibi Kimdin sen cocuk? Söyle kimdin sen? Ayni ülkeyi,ayni dili paylasmak yetmiyor Bir cocugun gözyaslarinda bulusmak icin Cok göz yasi gördüm, Cok kayip, cok zulüm gördüm, Pustluk kiyim gördüm Ama herseyi ben kendi yalnizligimda gördüm Nerden sizdin yalnizligima cocuk Benim bir yanim talandi Bir yanim viran Yikilmaksa bir kentin kaderi Bizans`tan beri Varsin yikilsindi icideki insanlar da O zamanlar yani Istanbul gecelerinin daha benim gecelerim oldugu o zamanlar, hani her geceme Ölümün agzinda pimiyle düstügü geceler Koca Istanbul sehrini yerle bir ederdi ölüm haberleri Ölüme bu kadar alisik bir kent her ölümde bir kez daha yikilirdi ve inadina önce bagimli yapar, sonra asik ederdi kendine acemi kürt cocuklarini... Önce korkmamayi ögretti bize istanbul ne asktan ne ölümden ne de hayattan Biz de korkmamaya basladik Korkularimizdan caymaya hazirdik Baska caremiz yoktu ki yasacaksak eger bu sehrin kuytu, karanlik sokaklarinda... Ölüleri sevdik ölümleri sevmek icin Mezarliklardi sonra askin ve hasretin naralarini göge firlattigimiz yer Ask bir ölme bicimiyse Ayni anda bir yasama sebebidir dedik Hayati sevdik cocuk Ama bedeli agirdi genc olmanin Korkmamanin Aski ölümüne Ölümü askina Hayati ölesiye bir askla sevmenin bedeli agirdi cocuk Yikilmaksa bir kentin kaderi Bizans`tan beri Varsin cizilsindi iste böyle masum cocuklarin yikilasiya kaderi Esrar gibi cektik icimize nefes nefes aski, Tinerdi artik ölümün kokusu Her jilet yarigiyla biz hayata kan(a) dik... Ölümden korkmazdim cok önceleri Benim bir yanim talandi Bir yanim viran Bir tek siirdi bana hayattan arta kalan Nerden sizdin icimdeki enkaz yiginlarinin tam ortasina cocuk Alismistim yalnizliga ölüme alisir gibi Bir intiharin ihbari olmazdi ki Gizlice hazirlanyordum ben Apar topar yasiyordum Hep gider gibi HAyati hatirlatan hic bir sey vermiyordum insanlara Sadece sözcükler birakiyordum sevdiklerime Sözcüklerim ele versin istiyordum yüzümün ardindaki beni Benim yüzüm ölüme bakiyordu cocuk Mezarliklarda yasiyordum Bir tabuta sigabilecek kadar düs götürüyordum yanimda Ve her mezarin basinda ben her gece biir siir yaziyordum Ama ölmek hic te kolay degilmis be cocuk Ölüm hic te öyle yakin degil Ölüleri, ölümü sevmek Mezarliklarda yasamak Ve yazmak bir siirin en güzel dizelerini Yetmiyor ölümü teninden süzülüp solugunda hissetmeye Ama sen geldin sonra.... Sanki hep kalacak gibi Geceleri geldin en cok Sarap gibi Ask gibi Siir gibi Ben alismistim sana Hayata alisir gibi Ölümden korkar oldum sonra Hersey sonsuzlukmus gibi Gecmisi ve gelecegi umursamayan ana asik cocuklar gibi Simdi... Hayatla ölüm arasinda düsler sokagindayim simdi Caresiz titriyor ellerim hayattan yana Falci kadinlarin dolgun gögüslerine aciyorum avucalarimdaki cizgileri 'Söyleyin! Ne olacak simdi? ' Bakmadan bile bir kez avuclarima Yüzümün ardina bir yüze takildi kadinin gözleri 'An geldi hayata ihanet ettin An geldi ölüme An geldi aska Ve ihanetin ta kendisine Simdi bitmeyen bir rüyanin icindesin Hic bulamayacagin bir kadini arayacaksin, Cünkü sen buldugunda yasami yitirenlerdensin Aski buldugunda yitirdin Ölümü buldugunda Hayati buldugunda Sen buldugunda yitirenlerdensin Üc vakte kadar hic bulamayacagin bir kadinin Pesine düsüp onu arayacaksin Aski yasayacaksin bu uzun yolda Her adimda bir adim ölecek iki adim hayat olacaksin aska Ve kolay degil yasamak unutma Ask kolay degil Ölmek hic te sandigin kadar kolay degil...' Kulaginin arkasina taktigi karanfil Avuclarima düserken kayboldu kadin Karanlikla cilvelesir gibi bir sokak lambasi ardinda bir türkü oldu sonra Ölmüs cocuklar geliyorlar bir bir yanima Tütün sararak geliyorlar Cay demleyerek geliyorlar Sonra onu soruyorlar 'Diyarbakir`li bir cocuk vardi Kara gözlü Kara percemli Ve geceyi seven bir cocuk vardi hani...' Gülümseyerek öpüyorum avucumdaki bir cizgiyi Ve esmer suratli bir cocukla Dünyanin sonundaki ucurumlara dogru Yürümeye basliyorum: 'Sev kendini Beni sevdigin kadar Siiri sevdigin kadar Yoksa aska layik degil sanir seni birileri Ne aska Ne hayata Ne de ölüme....' Sahi kimdin sen cocuk? Söyle kimdin sen? Hangi duraginda indimki ben hayatin Indim de sana vardi bütün yollar? ....