Akşamın İpeği

“yalnızca içte olan yakındır; başka her şey uzak” Rilke akşamın annesiyim ben sessizlik büyüttü beni odalarda uzak bahçelerin bakışırdı rüzgarla boynunu değiştiren ev toprak sözden daha güçlüydü çünkü gül kandan ve pencerelerin derinleştiği odalarda bir kandil gibi sönen akşam o akşam bizim herşeyimizdi beyazla açan ve bir daha kapanmayan sayfalara dar geliyordu acının ipeği ufacık belirsiz uçucu saçlar gelişiyor ya da gizleniyordu odalarda herşey birbirini buluyor unutuyor ve bir yola doğru başkalaşıyordu terliyordu dumanlı bir göle doğru yetimler yoksullar kadınlar ellerini gördüm esmer ellerini ateş yakan ellerini ıslak odunlar gibi tutuşmuyordu bir türlü yanyana durmuyordu tütüyordu her günden bir masal her geceden bir düş toplayıp kocaman bir güz yaptılar kederlerini ve bir daha solmadılar akşamın annesiyim ben sessizlik büyüttü beni odalarda uzak bahçelerin bakırıydı rüzgarla boynunu seviştiren ev yalnızca içte olan yakındır başka her şey uzak kalbim kalbim ekmeğimi böl aşkla paylaştır ateşe kömüre mürekkebe yakın kıl beni