Hülya Hanım

güle doğrusunuz: bahçe mi size bakıyor balkon mu zarif bir ömrü ağırlamaktan kuşlar geçiyor bahçe ile gül arasında siz bahçeye baktıkça çoğalıyor akşam sade bir kelimeyle şehre yakışan zaman ağır ağır açar döker ruhunu siz o gülün yazını hatırlamaktan geliyorsunuz siz o gülün yazını hatırlamaktan geliyorsunuz ince söylerdi gülünüz akdeniz kadar sıcak ve umutsuz diri kuzeyli bir ozan gibi açar yara ile karanfil solana kadar dingin bir çiçek gün ile gece arasında yavaşça gitmeli şimdi ona aramızda bir şehir kalmış: İstanbul Büyük ve Eski Bahçe siz o Bahçeyi hatırlamaktan geliyorsunuz gül ve kan taş ve ahşap tarih ve talan denizler mürekkep olsa!