Ayrılıktan anlamam

Ayrılıktan anlamam, Hasta iklimlerin yaslı penceresinden Arşa başımı çıkarsam Biliyorum, Ağ örmeyi unutmuş mağara önünde örümcekler Sırra kadem basmış ebabiller çekilip gökyüzünden, Yangın düşmüş her yüreğe fecr-i kabirden Yakılmış kentlerin dumanından, külünden, Çölde ayak izlerini öper sana geliriz. Kış yanar içimde, Cehennem yontulur düşlerimden Tabutlara yolculuk düşer, Takvimlere telaş Tut ki cesetlerimiz kıymıklanırken cellâtların dişlerinde, Bir devrimdir seni tanımak kuduran batının ensesinde Kalem susar dil susar Çölde yürümeyi unutur karınca, Dalgaların ölümsüz bal tadıyla kıyılara vurunca, Gökte Zühal yıldızı, Hekim olur dermansız dertlerimize. Kavgalar biter, kasvet gider, İkbal kıblesi sultanım, efendim Kaçtım süfli saraylardan, Şems’in güneşinde sana geldim. Gökkuşağından mülteci, Göğsümden uçarken güvercinler, İmbatlara sarıldım, Merdiven dayarken evlerin çatısından aya Maviler merasim taburunda geçer, Nil yüzünde Musa’nın. Şahmeran seni bekler evrenin susuzluğunda mağarada Hazan düşer baharlara Hüzün mevsimi konaklarken Meryem’in yüreğinde. Yanar yüreklerde Kerbela Cesurca bir yalnızlığa itilir çaresizlik