A... benim yangın yüreklim

Yangın yerindeyim A... benim yangın yüreklim Bilmez misin ne haldeyim Yastığım, ranzam, zincirim Bekle beni bir sabah Belki Çıkagelirim, Gelirim gelmesine ya..! Ne derler sonra bilmez misin Mahalleyi eşkıya bastı Haber edin jandarmaya diye Avazı çıktığı kadar bağırmaz mı Ödlek baban, Jurnalci abin Vede dalkavuk komşuların, İşte böyle yangın yüreklim Bilmez misin seni Ne çok severim ben Bir kez bekle de yeter, Tunçtan bir heykel olurum, evinizin karşısında Yani bir kez gel desen Arzın merkezine gitmez miyim bu yerden Seni bekliyorum desen, Kollarıma bir çift kanat takıp Uçup sana gelmez miyim Yani gelsem ne yapacağız, Kırk gün, kırk gece davul mu çalacağız, Zaten çıktı adımız dokuza İnmez sekize Bizde sana uygun kız yok demezler mi Aksini düşünmek, kurgu film olurdu herhalde Şimdi senin olmadığın yerde Yani bir yangın yerinde Hep seninleyim Gecemde, gündüzümde Yıldızları tutup indirdiğim saatlerde Sigarayı üç pakete çıkardığım günlerde Akrebin ense kökümde gezdiği yerlerde Bir ziyaret saati öncesinde beklerken seni Sanal bir beklentide Yüzde yüz gelmeyeceğini bile, bile Yatırıp gözlerimi, gelen her ziyaretçiye Seni bekliyorum, Gel diyeceğini beklediğim saatlerde Bir isyan büyüyor boynumun hançeresinde Bir yangın çıkarıyoruz, en uzun maltasında cezaevinin Tüm içimdeki öfke sensizliğe aslında Çaresizlik boynumuzda asılı bir engizisyon çağ nöbeti Ve ben sana kaçıyorum, Sensizliğin olduğu her yere Gelde çık işin içinden Gelde bir intihar yalnızlığını çıkart boynumun ağrısından Duvarlara çizdiğim resminin fırçasından Bir yol çizip sana geleceğim Vermeseler de seni bana Son şansımı deneyeceğim…………!