Dikkat levhası yok...

denizlerden topladıkları İstanbul masallarını Cami duvarlarına İnşa ediyorlardı martılar. Galata’ tadan Üsküdar’a uçacak, Bir hazerifan çelebi daha yoktu artık.. Halicin kokuları da geride kalmıştı… Bir ringin içinde bir adam anılarını topluyordu Hızla geçtiği caddelerden… Taş duvarlara seyahatin Yirmi altıncı yılında bir adam, İnsanın seyrine kırmızı ışık yakan, Birilerini tuşluyordu beyaz ekrana.. Gözlerinde mavi bir renk yoğun bakım altına alınıyordu… Tedirginliğin coğrafyası çiziliydi damarlarında, Anlatması gerekenler vardı doğum sancılarında, Kabilin sahte gülüşlerini dökmek ne denli zordu kağıtlara, Ah keşke çabucak anlaşılır kelimeler bulsaydı… Bazen daldı gitti mavi gökyüzünde yıldızlara, Bazen taktı kafayı, timsahlara, dinozorlara, Sevinçlerine en iyi park yeriydi martılar, kuşlar, Uzun lafın kısası, şöyle dedi adam…yeşil ağaçta Gül dalında, kuşlar gökte, maviler denizde güzeldir.. Dikiş tutmadı dudaklarında şiirler, gezinir durur kafasında beyaz yelkenliler Uzaklara takmış kafayı, Kim söyler, kim anlatır, kim dinler,,, Adam bakmışsın çeker gider.. Hadi bana eyvallah…bir varmış bir yokmuş,,, DİKKAT LEVHASI YOK..önünde ardında, sağında, solunda, Her an DÜŞEBİLİRSİN BİR ÇUKURA,,,rüzgar bazen ters eser.. Eskiden estiği gibi, SENDE KAPILMA ANAFORUNA GÜZ AKŞAMLARININ….