شمارهٔ ۱۶۵

ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتننی چرا نقاب ز رخسار خود نمی فکنی من و تو چون که یکی بود پیش اهل شهود نهان ز من چه شوی چون که من تو ام تو منی چو رو به آینه کاینات آوردی برای جلوه گری شد پدید ما و منی نه یی ز خلوت و از انجمن دمی خالی که هم به خلوت خویشی و هم به انجمنی اگر به صورت غیری وگر به کسوت عین به هر صفت که برایی برای خویشتنی ز روی ذات نه جانی و نی جهان و نه تن ولی ز روی صفت هم جهان و جان و تنی ز روی لات و منات آن که یار بود که بود من الذی بتجلی لعابد الوتنی دلا ز عالم کثرت به وحدت آوردی که وحدتست وطن گر تو عازم وطنی چو مغربی بخور از دست کاینات شراب که پیش ساقی باقی بود شراب هنی