شمارهٔ ۱۷۴

مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی که هست جان دلم در جمال او فانی در آنمقام که جانان جمال بنماید بود مقام دل و جان فنل و حیرانی سریر سلطنت ذات ایزدیست دلم چنانکه عرش مجید است عرش رحمانی ترا به حسن و جمال آنچنان که ثانی نیست مرا بعشق تو هم نیست در جهان ثانی کجا برم دل و جان را که در مقام فنا تو هم دلی بحقیقت مرا و هم جانی ز من تو جمله ربودی و جمله ام گشتی چو جمله ام تویی اکنون مرا چه میخوانی تویی مرا بدل دل اگر چه دلداری تویی مرا عوض جان اگرچه جانانی ز چشم من همه و اکنون تویی که میبینی ز عقل من همه اکنون تویی که میدانی ز مغربی بشنو بعد ازین اگر شنوی ز او ندای انالحق و قول سبحانی