شمارهٔ ۲۶

دلی که آینه روی شاهد ذات است برون ز عالم نفی و جهان اثبات است مجو که در ورق کاینات نتوان یافت علامت و اثر آنچه بی علامات است کسی نجست و نجوید ز لوح هر دو جهان نشان و نام کسی که محو بالذات است کسی که در دو جهانش نه ذات و نه وهم است وجود یافتنش نوعی از محالات است مرا که عادت رسم و رسوم نیست پدید چه داند آن که ورا رسم و راه و عادات است مقام آنکه نباشد مقیم هیچ مقام ورای منزلت و زینت و مقامات است طریق آنکه ندارد به هیچ رایی روی نه سوی کوی خرابات و نی مناجات است ره کسی که به سر پای کرده است مدام نه راه میکده و کعبه و خرابات است کجا به وجد و به حالات سر فرود آورد کسی که حالت او نقد جمله حالات است کسی که هیچ ندارد ز نار و نور خبر ورا نه بیم و نه امید نار و جنات است وجود مغربی اندر فضای همت اوست چو پیش پرتو انوار مهر ذرات است