شمارهٔ ۴

ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏ ‏وی روی تو در آینۀ کون هویدا‏ ‏‏تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد‏ ‏عکس رخ خود دید بشد واله و شیدا هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا بر دیده خود جلوه بصد کسوت زیبا از دیده عشاق برون کرد نگاهی تا حسن خود از روی بتان کرد تماشا رویت ز پی جلوه گری آینه ای ساخت آن آینه را نام نهاد آدم و حوا حسن رخ خود را به همه روی در او دید زان روی شد او آینه جمله اسما چون ناظر و منظور تویی غیر تو کس نیست پس از چه سبب گشت پدید این همه غوغا ای مغربی آفاق پر از ولوله گردد سلطان جمالت چو زند خیمه به صحرا