شمارهٔ ۷۳

جانم از پرتو روی چنان می گردد که دل از آتش او آب روان می گردد هرچه پیداست نهان می شود از دیده جان چون بر آن دیده جمال تو عیان می گردد هرکه از تو اثر نام و نشان می یابد از خود او بی اثر و نام و نشان می گردد چون ز جان جان جهان جمله نهان گشت به کل آنچه جان طالب آن است همان می گردد دل چو کونی است که اندر خم چوگان وی است روز و شب بی سر و بی پای از آن می گردد حسن مجموع جهان در نظرم می آید چون که بر روی تو چشم نگران می گردد چو بتم گه به لطافت نظری می فکند ز لطافت تن من جمله چو جان می گردد گرچه پیداست رخ دوست چو خورشید ولی هم ز پیدایی خود باز نهان می گردد آنکه او منعقد جان و دل مغربی است مغربی در طلبش گرد جهان می گردد