شمارهٔ ۲۶

قلم به دست من اندر سواد خطه ی نظم سکندری است جهان گیر عالم سخن است من آن کسم که ز داغ تراشه ی قلمم عطارد از مه نو حلقه گوش دست من است نه هر که سنگ تراشید و نقش شیرین بست به تیشه ی هنر این پیشه ختم کوهکن است در آن چمن که برآید نوای بلبل مست چه جای خودکشی جغد و شیون زغن است دلم به بوسه از آن زلف پر شکن مشکن چرا که طوطی هندوستان شکر شکن است همیشه در نظر ناکسان دون خوار است اگر ز بصره حسن یا اویس از قرن است سخن بلند بگویم که شیخ و ملت شیخ حیات این همه تنها چراغ انجمن است چه مردمی است وفایی در آن خراب آباد که کسر شهرت مردم به اختیار زن است