وفایی مهابادی

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی این زمزمه عشق که گفتی که شنودی

هان وفایی چه خفته ای دریاب در طریقت نه کفر شد خور و خواب پیر گشتی به جهل و نادانی شد به بازی و لهو دور شباب…

ای صفابخش جان نسیم صبا حرکات تو جمله روح افزا بگذری چون به شهر بی خبران به وفایی رسان سلام مرا…

آن روز کزان طره به رخ بست شکن را در گردن خورشید و مه افکند رسن را گیسوی تو خود رنگی و روی تو فرنگی کافر شده زان برده ز دل حب وطن را…

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را که این ظلمت فزاید روشنایی چشم خونین را ز عشق روی او شد دل اسیر غمزه چشمش چو در گلشن به چنگ افتد کبوتر بچه شاهین را…

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب در اقالیم دل و جان خسرو مالک رقاب دارم امید وصال رویت اندر هجر زلف شب نشانی بخشد آری از طلوع آفتاب…

ساقیا سوختم بیا بشتاب آتشم را نشان به آب شراب تا بدانند ماه سرو قد است برفکن از جمال خویش نقاب…

خوش همی غلتد به رویش طره پر پیچ و تاب گر ندیدستی ببین هندو به دوش آفتاب دوش در خواب من آمد چشم خواب آلود دوست وین عجب در خواب بودم خواب می دیدم به خواب…

صبا از من بگو با آن مه نا مهربان امشب دمی آرام جان باشد که رفت آرام جان امشب خیال روی جانان پیش چشم و دل پر از آتش چو بلبل زان همی نالم به یاد گلستان امشب…

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب خدارا یک دم از من ای سیه دل رو متاب امشب سرم بر سنگ و سنگم بر دل و دل خون و تن بی جان نه جان در بر نه جانان چون ننالم بی حساب امشب…

گوشه چشم توام گوشه نشین کرد ز خود معنی گوشه نشین هر که نداند این است من چه دانم به جگر گاه مرا دست که زد این قدر هست که سرپنجه او خونین است…

طره از باد وزان لرزان به روی دلبر است کافرم گر باغبان باغ جنت کافر است ابروان نازنینی بی قرارم کرده است یا رب این آتش مگر از مهر در نیلوفر است…

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است بی شب و روز تو روز و شب فغان کار من است طره مشکین مزن بر هم دگر مشکن دلم زان که مشکین طره ات مسکین دلم را مسکن است…

عبیدالله رییس مرشدان و قطب کامل ها به بزم خاص از رحمت نگاهی کرد بر دل ها به جوش آمد سپاه عشق در میدان حاصل ها ألا یا أیها الساقی أدر کأسا و ناولها…

در سفره ی دونان نکند روی وفایی آن جا که زبر پنجه ی شه طعمه ی باز است