شمارهٔ ۵۸

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم در سر سیر و تماشا سر خود بنهادم ز آشیان شهپر سیاره کشی کردم راست یک نظر جلوه کنان بر سر چرخ استادم پس آینه چو طوطی به شکر بالیدم غافل از دست خط و درس و خط استادم سایه سرو گلی گشت مرا دیر مغان نشیه ی عشق گل آمد به مبارک بادم پرتو شمع بدیدم چو پروانه ز دور با همه سرکشی و کبر به دو جان دادم خاک دل نیلوفر آسا بزدم بر لب آب ز آتش مهر بر انداخته شد بنیادم دل به شیرین شکری دادم چون خسرو عشق عاقبت کرد جگر سوخته چون فرهادم دل مارا هوس خال تو و زلف و لب است دانه ناچیده و در دام بلا افتادم به وفایی نگهی کن چو تو سودای منی به که فریاد کنم گر تو نپرسی دادم