Yalnızlıklarım Bir Dolu

yokluğundan kaldığım kadarıyla batık gemili denizler kiralıyorum penceresi sana bakan evlerden her kulaçta yorgun, aynı yerde düşlerimi emanetine bırakıyorum, dipsiz kuytularına içinde, ötesinde gözbebekleri olmayan mutat tümceler kuruyorum serzenişlerle içimi acıtan ardışık şeyler üretiyor senli cümlelerim ötelerde kabuğunu kırıp boşluğuna seslenmek istiyor ketum yanlarım yaşanan bir dolu suskun yalnızlıklarım varken iç kanatan çok şey dokunuyor bedenime soytarı suratlı canlıların gölgesinde açlık sınırındayım adın bir ekmek buğusu hep çok ağladığımı düşündüm oysa içimde boğulacak kadar birikmiş taşmış sessiz nehirler küçüğüm, büyüyünce unuturum nasılsa yaz kış büründüğüm yorganım peki neden hala aklımda geceler geçiyor gün içinden takvimler boşalıyor noksansız güne geç başlıyor hayata geç kalıyor b/akışlarım saçlarımı tarıyorum oyuncak sonbaharlar dökülüyor avuçlarıma paslanmış dondurulmuş kuşlar geç kalıyor ertesine baharın karanlığına kurulmuş salıncağında boşluğumla sallanıyorum sonlu masallara el sallıyor güncelerim satır başlarında keyifsiz sonlarında kayıp dizelerim . . ağustos 2008_Ankara