Sadece Martılar Ağlar

Bir hummalı vebadayım tutuşup yanarım sol mememin altındaki bir gömütlüktür artık yanık ezgilere, içli şarkılara oturup ağlarım ıssız kaldırımlarda gözlerimiz konuşur kederi apansız bastırır ateşten gözlerin beni ve bir kez daha bu kent kovar ümitlerimi tüm kapılar kapanır yüzüme birer birer kanım pıhtılaşır damarlarımda, donar kalırım gözlerinde yaşarım işkenceleri horlanmış ve ürkek saatlerde çığlık çığlığa geçen bir hortlağım ıssız sokaklarda yalancı ümitlerim yuvarlanır dikenli uçurumlara bir deniz kenarında bulurum kendimi keder kusarken ve hissederim... sadece martılar ağlar horlanmış bir adam kendini denize asarken.