Şimdi Sen Hangi Yalansız Gülüşe Sığınabilirsin Ki

- Nihayet Sen Öldün Anne - Beni kanlı bir et parçası olan bir cenin gibi atıp unuttuğun sokaklar durmadan kanatır acını İzmir'in her sokağına gizlediğim ayak izlerime basarak kirletir ve hep büyütürsün utancını albümlere sığmayan fotoğraflar nemli ve kuytu tutsaklıklarda sarardıkça yüzünün diğer yarısı hüzün kesilir ağlarsın sığındığın yalan yanlış gülüşler buruk kırık, yıkık dökük aldanışlara dönüşür çığlıklarına çığlar düşer, boğulursun, ölürsün benim her şiirim dudaklarını ısırtarak kanatır bizim her şarkımız kirpiklerinde yaralı bir karanfil gibi asılı kalan geçmişini ağlatır ama sen o güzel düşlerini yalancı gülüşlere satmayacaksın o kimliklerimizi sakladığımız kederle sararan fotoğrafları acıya ve utanca atmayacaktın yaralı geçmişimizi bu denli kirletip kanatmayacaktın şimdi sen hangi yalansız gülüşe sığınabilirsin ki nihayet sen öldün anne sonunda acılarım bitti oysa seni ben gizli gizli ne çok sevmiştim anne.