Terk

N Nurettin Sakin
0 Altın Yaprak
I Bu şehri sana terk ediyorum Dönüp bakmadan Ve düşüp yaktığın yerleri aldırmadan Oysa bu şehir Sensiz ya da bensiz Yedi tepeden ve taştan ve ağaçtan Ve kuşlardan ve caddelerden Ve sokaklardan ve soktaki köpeklerden Ve evdekilerden ve çocuktan Anadan ve babadan Ve tüm tanrılardan Koskoca bir mezar olacaktı... Şimdi bu şehri sana terk ediyorum Gözyaşlarımı avuçlarımda saklayarak Ve daha şimdiden Gözlerinin rengini almışken yollar Bu şehri sana terk ediyorum Düşüp yaktığın yerleri aldırmadan Düşülen sözlerle yaşam bulmuyor düşler Yani yaşamak elde olmasa da Yaşamamak sıkı sıkı avuçlarında Yani yaşamak için cesareti yoksa insanın Ölmeyi bilmeli en azından... Ve sen Seni sevdiğimi belki hiç anlamadın Ve artık şimdi Sana acıdığımı da anlamayacaksın Ve duymayacaksın yüreğimin sesini Bu şehri sana terkediyorum Sessiz Sen bana değil yüreğine ihanet ettin. İstanbul, ey fahişeler kenti Sevdiğimi sana kurban verdim Ve seni de seviyorum Korkma terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... Bilmem kaç milyonluk Koca bir yalansın İstanbul Yüreğimdeki izler senin armağanın Ama terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... Dillen ey fahişeler kenti İstanbul Söyle Bir fahişenin yüreği taşır mı bu kansızlığı Pazarlıksız beş paraya elden çıkarıldı yüreğim Bilmiyor değilim iki yüzün biri yazı'dır Gök hem mavi hem kara olsaydı Renksiz anılırdı İşte bu ve daha başka yüzlerden Ve unutulmaz yüz üstülerden Bu şehri sana terk ediyorum Sana acıyorum artık Ve sen bunu da anlamayacaksın Yer gök şimdi gözlerinin rengiyse de Ben gözlerimi kapatmayı biliyorum Ve bu şehri sana terk ediyorum Korkma fahişeler kenti, İstanbul Terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... Bakmadığım açık yeşillerden Ve yaz mavilerinden geçiyorum Kan çanağıyla yek bir yürek Ve bu yürekten olma bir ruh Yaşamak adıyla bir bedende hapis olunca Ve ben vazgeçince Sahip olmadığım herşeyden Ve tekrar tekrar vazgeçmek için Çalığ sahiplendiğim zaman Yanlışlıkla girilen sokaktan dönülen hızda Vazgeçiliyorum... Bu şehri sana terk ediyorum Sen beni terk edecek kadar sevdin Ben Bu şehri sana terk ediyorum Korkma İstanbul, fahişeler kenti Seni yaşayacak kadar sevdim Ve terk edilen sen değilsin Aslında benim... Hayatın bize yalan söylediği yalan Biz hayata yalan söyledik İstanbul Yalan üstüne yalan işte Gidiyorum kokun hala üzerimde Çünkü sen Bir kokun olmayacak kadar ömürsüzdün Bahar mevsiminin gülleri kokusuz ve renksiz Katışıksız güzeli bilmez Bahardan armağandır ona tebessüm Ama yine de Tüm güller haram olmalıydı. Ben seninleyken dört mevsim bahar Gök mavi, güller kırmızıydı Ama şimdi Bu şehri sana terk ediyorum Korkma İstanbul, fahişeler kenti Terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... Ve sen Yaşamak yüreğinden yoksun İstanbulun dilsiz gülü Yüreğim zindanın zincirsiz Ve sen Firar edemeyecek kadar yüreksizsin Senin de bir kokun olacak İçlerimde çürümüş kemiklerinden yayılan Ve yüzünde donup kalan Baharın rahmeti tebessümden Ben seni İçimden terk etmiyorum Korkma İstanbul, fahişeler kenti Terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... İstanbulun sessiz gülü Sus Konuşma, inanırım Ve yazık ki biliyorum Ne söylersen yalan Güller böyle kokmazlar Sadece böyle solarlar Fahişeler kentinin renksiz ve sessiz gülü Bu şehri sana terk ediyorum Yalan olmasa, İstanbul Sensiz ya da bensiz koca bir mezardır Bu şehri sana terk ediyorum Ben bu şehirden gidiyorsam Son bir defa Sana inanıyorum da gidiyorum Sana acıyorum da gidiyorum Yoksa sevdiğime sırt vermem. Bu şehri sana terk ediyorum İstanbul, fahişeler kenti Üzülme Biliyorum kime emanetsin. II Bu şehri sana terk ettim Ağlama İstanbul Terk ettiğim sen değilsin Aslında benim... Biz seninle yasak meyvanın adını koymadan Ve bacağı kırılacak şeytan Daha yaratılmamışken Tanrıların gazabına uğradık Ve onlar da öyle inanıyorlar Oysa onlar yalancı peygamberlerin tanrıları Ve inanıyorlar ki Sen ve ben yeryüzünün en uzak köşelerine atılınca Yarattıkları cennetten kovulmuş oluyoruz Ey Havva Sen yüreğine emanettin Ve sen yüreğine emanetsin Ey Havva Yeryüzünün en uzak iki noktası Tek bir noktadan ibarettir Onlar bunu bilmezler Ey Havva Biz cennetimizin yaratıcılarıyız Ve tanrılar cennete giremezler Bu şehri sana terk ettim Ve seni mabedince yalnız gözdüm Ağlarken, sessiz ve susuz Ben Musa olamadım ama Yunuz kadar asiydim maviye Sen Yusufun gömleğindeki lekesin Yani Züleyha kadar günahkarsın Yolların düştüğü koca Nemrut Karanlıktı ve ıslaktı mavi Doruğunda Ademin ayak izi Sen ellerinde kan çanağı kalbin Oğlunu suya terk eden Nuh'sun Ve kavminin helakı Ellerine baktığı kadar gerçeksin Sen bir ihanetsin... Cehennemin tek kapısı Bu şehri sana terk ettim Unutmaya gittim beni Ve tanrıları inkara... Tattan ibaret tanrıların cebinde Hangi kervanın izini kokladın Sen gözleri baharken Toprağa kızını diri veren Ömer'sin... Onlar, yalancı peygamberlerin tanrıları Gazapları da ancak varlıkları kadar gerçek Sen maskeleri parçalayan İbrahim'sin Ve mabedin kapılarını üstüne örten Cebrail Ne Muhammed olabildin Ne de Ebu Cehil... Cehennemin renksiz gülü Cehennem ateşi Susma Konuş Artık inanmıyorum. Sen adı konulmamış bir ihanetsin Ve ben tanrılarının iblisi Tanrıların kadar tanrıyım yani Kıyamet günleri imanın kadar yakın. Sen yasak meyvayı sunan elsin Ve beslediği topraksın Bir ihanetsin Ademime Ademlerine... Sen adı konulmamış bir yalansın Ve ben doğrularının yalanı Gözlerin kadar maviyim yani Ey maskeleri düşmüş tanrıları Yalancı peygamberlerinizle Yağmurlar yağdırın Kara yüzlü bulutlarınızdan Fırtına kopsun verdiğiniz her nefesle Yunusa cehennem mavilerinize Denizlerinize açılan Nuh'un gemisi batsın Ey tanrıların kızı Git, kapan yüreklerine Sana hayat versinler Ben İsa değilim... Bu şehri sana terk ettim Göz yaşına bakmadan Ve şarkıları dinlemeyi bıraktım Seni de bıraktım Bir sigaradan çekilen nefes gibi Düşüp de yakacağın yerşm kalmadı artık Her gülde seni görmeyi Her gülüşte seni anmayı da bıraktım Alıp yanıma seni gömmeye gittim Ben unutmaya gittim beni Bu şehri sana terk ettim Ve her hayalinde Bir cümle kuruyorum kalbine Aslında çarpıp gideceğin kapıya Gözlerimi kapattım ellerimle Ve şimdi de gözlerine kapatıyorum Seni tüm dünlere, bugünlere Ve yarınlara yazdım, Şimdi de siliyorum... III Şimdi dönüyorum Neden yüz verdiğim anlamsız kalacak Tüm gözlerden Sen diye bakacak kimsem yokmuş da dönüyorum Kanın kadar berrak yaşlarım avuçlarımda Mezarıma geliyorum serpmeye Sen mezar başlarını süsleyecek gülmüşsün Gülmüşsün de ben kanmışım Mezarıma geliyorum ağlamaya Sen de gel dikil başucumda Şimdi dönüyorum Neden ses verdiğim hem sır kalacak Tüm gönüllerden Sen diye susacak kimsem yokmuş da dönüyorum Can çekişen sen kadar iniltili kelimelerimle Mezarıma geliyorum ağlamaya Sen mezar başlarınca konacak kuşmuşsun Kuşmuşsun da ben uçmuşum Mezarıma geliyorum ağlamaya Sen de gel kon başucuma Şimdi dönüyorum Neden girdiğim hep meçhul kalacak Tüm yollardan Seni verecek toprak bulamadım da dönüyorum Yüreğin kadar pak kefenim cebimde Mezarıma geliyorum ağlamaya... Sen mezar başlarına dikilecek taşmışsın Taşmışsın da ben rastlamışım Mezarıma geliyorum ağlamaya Sen de gel dur başucumda

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.