Sokağın Çocukları

Çocuklarımı kaybettim yollarda Işığa hasret görmeyen gözleri vardı yazık El yordamıyla buldular karanlık sokağı En çok özledikleri soğuk kesilmiş kaldırımlardı Sokağın çocuklarıydı onlar, sığmazlar dört duvara Yumuşak yataklar daha sert gelirdi kaldırımlardan Üzerinden geçilmeyen köprülerin altında kokladılar sevgiyi Çöplüklerde verildi en muhteşem ziyafetler Onlar sokağın çocukları, ruhumuzun kayıp aynaları Cenneti poşetlerine doldurup çektiler içlerine Dünyayı üstlerine kapatıp bir sokağa hapsettik düşlerini Kaldırımlarla birlikte sevgiyi de süpürdük acımadan Onlar sokağın çocukları, gökyüzünün kayıp yıldızları Evlerden taşan şefkatleri topladılar kucak kucak Mehmet'in anasının adı çıkmıştı mahallede Ya gidecekti evinden ya da kaza çıkacaktı elinden Selim'in üveydi anası babası, sevgi dışarda ama nerdeydi Onlar sokağın çocukları, sokaklar buluşma noktamız Kayıp hazinelerin saklandığı kaldırımlar yatağımız İçinize gömdüğünüz sevgiyi aradık düşlerimizde Kazıyoruz yorulmadan tüm sokaklarını şehrin Sevgi orada bir yerde, çıkaracağız elbet Evlere tek tek dağıtacağız merhameti Belki yine cenneti poşetlere doldurup çekeceğiz içimize Ama bizler var oldukça sokaklarda, yaşlanmayacak şehir Çocuk kalacak sonsuza dek içi geçmiş kaldırımlar Bizler sokağın çocukları, gökyüzünün kayıp yıldızları.