Erkekler De Ağlar

Aşk mı feryadıma karışmıştı ben mi feryatsız kalmıştım. Sesinle, sessizliğin içinde, bir esriklik oldu bende. Biliyordum, yüzünün çizgileri çıkmaya başladığında ruhun güzelleşecek ama şimdi... Sen bütün sesimi aldın ellerimi, belki. Güz doğmuş akşam vakitlerinde şehrin güzellikler içinde. Bir sen değilsin bu dünyada biliyorum ama bir seni seviyorum. ( Akşamdan kaldığım sabahlar beni utandırlar.) Bir sana anlattım kendimi doğduğum ve kaçtığım şehri. İşimi, aşımı, annemi. Sustun. Seni beklediğim o sokakta duvarın kenarındaki boşlukta yaslandım kendime, ağladım. Oysa kaçarken şehrimden söz vermiştim akllıma bir daha ağlamam diye. Unuttum şimdi. kendine esir düşmüş bir kumdan kalenin içinde su vuruyor ayaklarıma biri yada birileri belki sen gelsen.