Haste-i Hicran

1. dostlar’dan soracaksın, düş yaprağı ince, oluklu kaldırım taşlarında nalçaların ezdiği yağmur duaları sanki unutulmuş birden anımsanan güneşli öğle üzerleri Bütün çiçek adlarını sayıp dökül üşü esmerliğine birden buğulu bardaklara uzanınca neden mevsimlerden güz, telleri çamurlu gitarıyla kırevinde gözlerinin bir flaubert’im, annesi ırmak ışıyan dizeleri kör bir şairin kolonya şişeleri mehmet akif bismillahir (rahmanir) rahim, yüksek sesle aşkın kalbi terkedişi fiyatlarımıza kdv. lütfen hüznün dışardan getirilmemesi 2. otel ay’dan soracaksın, fal sütunlarında bir adresim vardı kül şimdi konsolda çekmesinde masanın terliklerin çırpınışında kanat vuruşunda fincanların ayağıma dolaşan marmara caddesi bir bulmaca sesimizde mimozalar soldan sağa: darmadağın- desem inanmaz, sesimizde bu turuncu tayflar artık tütmeyecek bir duman gibi duran kadın yukarıdan aşağıya: yıllardır oturulmamış sandalyelerin bakışı, kullanılmadan eskiyen gülümseyiş tanıksız cinayetler perdelerin açık unutuluşu niçin bir fırtınayı andırır çıplak omuz başların çaprazına: tam da dudakların bardağa dokunduğu yerde bir torna tezgâhı niçin en çılgın mimarıyız uzaklıkların 3. alın bir anlık ısıtın kalbimi ey balkonu güneş gören evler koynuma karanfil sesleriyle akan ey işte söndü ışıklar, kovulduk yüzde dört garsoniye. lütfen hüznün masalarda unutulmaması ağustos ’88, ümraniye