Sultansuyu'na Sürgün

yüreğin göynümesinde tanıdım acıyı sultansuyu’na sürgün yazları yaylamış çobansı gülüşler kucakladı ürkekliğimi yalın ve duru, hep o türkü gözlerin alazında susan seyriyip durur ayaklarımızda kızıl yoksulluğunu toprak açlık dolanır damarları, meşe kokar kurşun gezgede zulum, sakıncalı şiirdir bir içim su yıldızlar donar gözelerde farlarla taranır dağ uçları ay tutulur ihanet pusulu çalı gölgelerinde özleminde gözdesinin alnı döğmeli gelindir ana ıssızlık çöker de koyaklara yine yüzü çocuktur umudun sonra bulutlar yağmurlarla döker kucağıma saçlarını ıslanır sırılsıklam delifişek bir ezgi dudaklarım ve balkıyan suskularda filinta gibidir yürek daha rengini tatmamış güneşin aşklarla yıkanır ömür (biraz gökyüzüydü kuruyan gözsularıma doruk salkımlarından o, işvesine çıldır çıldır gizem birikmiş yağmur bakışlı sabırlayıp öfkesini beliklerine sabah kokusu ayıklayan) gönenir yaprakta servi, usulca boyvermektir yaşamak koşarı bir sevda yorgunu çimen yeşili ayaklarımız harlı avuçlarımızda esrik tadı güllerin karapınar uzun havalarla sarsar sendini akar sultansuyu bir başına uçarı – ekmeği ekmekle yeriz / sabahları tütün sızlar dudağımız konuşur uzun, çekmeyiz perdeyi, geceleri ateş yanar doruklar harelenmiş tüyleri dağları koşar kaçak bir hüzün yüreğin coşusunda tanıdım direnci sultansuyu’na sürgün eylül-ekim, 1983