شمارهٔ ۱۲

سپیده دم که وقت کار عامست نبیذ غارجی رسم کرامست مرا ده ساقیا جام نخستین که من مخمورم و میلم به جامست ولیکن لختکی باریکتر ده نبیذ یکمنی دادن کدامست نماز بامدادان کرد باید سه جام یکمنی خوردن حرامست چو وام ایزدی بنهاده باشم مرا ده ساتگینی بر تو وامست چنانکه باز نشناسد امامم رکوعم را رکوعست ار قیامست خوشا جام میا خوشا صبوحا خوشا کاین ماهرو ما را غلامست دو زلفش دو شب و دو خال مشکین ظلام اندر ظلام اندر ظلامست صبوح از دست آن ساقی صبوحست مدام از دست آن دلبر مدامست غلام و جام می را دوست دارم نه جای طعنه و جای ملامست همی دانم که این هر دو حرامند ولیکن این خوشیها در حرامست