شمارهٔ ۳

چو از زلف شب باز شد تاب ها فرو مرد قندیل محراب ها سپیده دم از بیم سرمای سخت بپوشید بر کوه سنجاب ها به میخوارگان ساقی آواز داد فکنده به زلف اندرون تاب ها به بانگ نخستین از آن خواب خوش بجستیم چون گو ز طبطاب ها عصیر جوانه هنوز از قدح همی زد به تعجیل پرتاب ها از آواز ما خفته همسایگان بی آرام گشتند در خواب ها برافتاد بر طرف دیوار و بام ز بگمازها نور مهتاب ها منجم به بام آمد از نور می گرفت ارتفاع سطرلاب ها ابر زیر و بم شعر اعشی قیس همی زد زننده به مضراب ها و کاس شربت علی لذة و اخری تداویت منها بها لکی یعلم الناس انی امرو اخذت المعیشة من بابها