شمارهٔ ۵۷

نبیذ پیش من آمد به شاطی برکه به خنده گفتم طوبی لمن یری عکه خوشم نبیذ و خوشا روی آنکه داد نبیذ خوشم جوانی و این بوستان و این برکه من و نبیذ و به خانه درون سماع و رباب حسود بر در و بسیار گوی در سکه مرا تو گویی می خوردنست اصل فساد به جان تو که همی آیدم ز تو ضحکه اگر فساد کند هر که او نبیذ خورد بسا فساد که در یثربست و در مکه ور این فساد ز من دست باز دار و برو که نیست با تو مرا نی نکاح و نی شرکه چرا نبیذ حرامست و هست سرکه حلال نه هم نبیذ بود ابتدا از آن سرکه نبیذ تلخ چه انگوری و چه میویزی سپید سیم چه با سکه و چه بی سکه کجا نبیذست آنجا بود جوانمردی کجا نبیذست آنجایگه بود برکه