Idilio (Palacio)

M Manuel del Palacio
0 Altın Yaprak
Ayer cuando la aurora amanecia Me salí por la Cuesta de la Vega, Y al arenal que Manzanares riega Fuí buscando deleite y poesía. En sus riberas plácidas dormía La hermosa Tisbe, que de amores ciega, Por su galán Alfinto no sosiega, A quien vió en el cuartel de artillería. Sola estaba la pobre, y descuidada Ver me dejó bajo su manta rota Un pié, más que el mayor una pulgada. Alzóse en esto, se apretó la bota, Y á los cielos lanzando una mirada, Soltó la manta y se quedó en pelota.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.