Allor che l'alba dal mar d'Adria inalza

M Marcello Giovanetti
0 Altın Yaprak
Allor che l’alba dal mar d’Adria inalza la face per fugar l’ombra notturna, a solitario lago, incólta e scalza, col canestro sen va Fille e co’ l’urna. Per bagnarsi il bel piè, con mano eburna i lembi de la veste accoglie ed alza; e l’onda, ch’era immota e taciturna, con garrula allegrezza al sen le balza. A l’apparir di lei sopra la sponda, al discoprir degli animati avori, al folgorar de l’aurea chioma bionda, alga o scoglio non è, che non s’infiori; fiore, che non si specchi entro quell’onda; onda, che non sfavilli a tanti ardori.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.