Akşam

akşam üzerime ölü toprağı atılmışcasına çökerken gündüzüme ve kapatırken ışığımı açılırken enderin korkularıma kadim kapılar bi güneş parlaklığıyla ürperirim başlar bu demde kendimle valsim en kötü en korkunç en derim yanım geçer dümene başlar bi garip yolculuk bilinmez .....enginlere artık ne dalga sesi var ne martılar ne yakamoz kokmuş çürümüş kemikler etrafta etraf karanlık korkarım bi minik kuş gibi korkarım ...........çaresiz çaresiz beklerim ışığını gelsin de güneşin kurtulayım bu düş kapanından sabahı özlerim ışığı hayvanları insanları özlerim hatta ne kadar acı versede özlerim SERSERİ YALNIZLIĞIMI