İç Döküş25(düz Yazı)

Hafıza çok özel bir şey Kimi olayları hiç silmiyor Kimi olayları ise anında yok ediyor sanki Konu:Çocukluğumu seviyorum,büyük bir hümanizma izleri çocukluğumdan hafıza kaydında:) İnsan kimi vakit hiç bir şeyden zevk alamıyor. Bu kişinin hem kendi ruh haliyle ilgili,hem de geçmişin ve günün etkileri. Büyük bir yalnızlıkta ve umutsuzlukta hissetmek kimi zaman çok normal. Yine de her ne olursa olsun tüm kişilerin eğer gayret ederlerse hayatları içinde,bulabilecekleri güzellikler var. Sürekli şikayet etmeye meyilli olurlarsa sanırım hayatları boyunca hep mutsuzluk salgılayacaklardır.Kendilerini ve çevrelerindekileri de kötü etkileyeceklerdir. Bizler büyük bir hümanizma sahibi çocuklardık diyeyim. En küçük şeylerle avunmasını ve mutlu olmasını bilen,paylaşımlı çocuklar. Yaşıtlarımın pek çoğu böyleydi. Dünyadaki tüm kötülüklerin anasını anlayışsızlık ve sevgisizlik olarak görüyorum. Sevgi ise sonradan bulunacak bir şey değil,kesinlikle insanın içinde yeşeren bir ağaç gibi. Dallarıyla,yapraklarıyla,çiçekleriyle,meyveleriyle kökündeki öz suyun lezzetini yayan bir verim ağacı. Babamla trene bindik ilk defa yalnız yolculuk yapacağız. Çok uzak bir yere gitmiyorduk o zaman,İstanbul içinde yolcuyuz işte. 10 yaşlarımdaydım. Babamla olmak çok büyük bir zevk benim için. Babam çok da garip bir adam geliyordu bana. Nerde ne yapacağı hiç belli olmaz,bir bakarsın çok neşeli,bir bakarsın sus pus oluvermiş. Pilot olmak istermiş ve uçaklarla ilgili ne varsa alıyor,biriktiriyor,okuyordu. Ufacık tefecik bir adam olmasına rağmen çok yakışıklıydı esasen. Benim babam olmasının dışında herkes öyle derdi ne güzel adam. Simsiyah saçları,masmavi gözleri,bembeyaz bir teni vardı. Bizim gözlerimiz annemize benzemiş kapkara. Babam çok güzel konuşurdu,konuşmaz adeta bülbüller gibi şakırdı. İnsanları etkisine alırdı konuşmalarıyla. Pek çok kız çocuğu babasına düşkündür,babalar da kızlarına. Bizim sevgi bağımız bize aitti,bana ait ne varsa çoğunu babamdan aldığım için çok şanslıyım.O tarifsiz asiliğim başta olmak üzere :) Babam bir şey yaparken yaptığı işe konsantre olur,elinden gelenin en iyisini yapabilmek için çok çabalardı. Nefret ettiği şeylerin en başında dedikodu gelirdi,bir de borçlu gezmek. Çöpe asla ekmek ve yemek atılmazdı bizim evimizde,babam çok kızardı. Her çeşit arkadaşı vardı,insanları çok severdi. Cömertti,hatta kimi vakit gereğinden fazla cömert. Trendeyiz,Babamlayız,çok mutluyum.Tam inmemize yakın yabancı iki kişi(turist)ellerinde haritalardan bir yer soruyorlar.Babam yabancı dil bilmiyor o kadar içten o kişilere yol tarif etmek için uğraşıyor ki,önce anlayamadım ne yapmaya çalışıyor? Gerçi insanlarımızın çoğu yardımseverdir. Babam kendini adeta parçaladı,içimden herhalde babam'deli'diye geçirmeden edemedim. Yıllar sonra babama ne kadar büyük haksızlık yaptığımı:)anladım. Babam Aydın,insanlar için kendini deli edecek kadar kocaman yürekliymiş,pek çok kere en az onun kadar kendimi insanlar için parçalıyorum şimdi. İnsanlara değer mi demişti bir arkadaşım? Evet,değer.. Eğer birilerinin beni sevmesini ve anlamasını istiyorsam ben de öyle olmalıyım. O yüzden herşeye değer! Babacığım iyi ki senin kızınım:)sevgin içimde unutulmadın!