İç Döküş36(düz Yazı)

İlk kompozisyonum 'Kara Kış' Şubat ayının son günlerindeyiz Yurdumuzun pek çok yerinde de kara kış Konu:Tüm kara kışların ardından çiçekler açacak baharlar gelecek elbet Okulun en güzel yanlarından biri yeni bir şeyler öğreneceğim heyecanı.. Kendimi şanslı görüyorum okula gidebildim..Okul nasıl bir şey fikrim olabildi,arkadaşlarım ve öğretmenlerim olabildi,paylaştık. 9yaşımın içinde iken henüz ilkokul dönemimde yani ilk kompozisyonumu yazacaktım öğretmenimiz bir konu belirlemişti. KIŞ diye.Ben bunu kara kış diye değiştirdim. 'Kara Kış'Yine bugünkü gibi bir şubat zamanında yazıldı. Kağıdı kalemi elime aldım ve içli içli düşündüm.Nasıl yazacaktım,ne yazacaktım.. Öğretmenimiz kurallarıyla nasıl kompozisyon yazacağımızı öğretmişti. Kurallar elbette çok özel,olmalı da.. Dışarıda kar yağıyordu ve bu yağan kar nasıl bir kuralla yeyüzüne düşüyordu. Döne döne adeta dans eder gibi gökten yere inebilmesi mükemmeldi. Hele gece olduğu zaman,sokak lambasının ışığında binlerce renkli küçük ışık hüzmesi idi kar tanecikleri.Bir çeşit masal perisi gelip bir sihirli değnekle dokunmuş insanları lütuflandırıyordu bu beyaz tülle. Ama kar tipi halinde yağmaya başladığı vakit göz gözü görmediğinde ve sıcaklık düşüpte buzlanma,don olayları olduğunda bir garip karartı oluşuyordu yüreklerde.Özellikle yolu,elektiriği olmayan dağ köylerinde. O yaşımda henüz bu yerlere gitmemiş olsam bile büyüklerimin anlattıkları ve okuduklarım gözümün önüne geliyordu. Dışarıda kar yağıyordu,insanlar evlerine işlerine koşturuyordu,kimi sıkı sıkı giyinmiş,kimi neyi varsa onunla idare ediyor. Yollarda kar,insanlarda telaş. Ya evi olmayanlar,sokaklarda kalanlar.Dışarıda olan sahipsiz hayvanlardan beş beter aç ve çaresiz. Evinde odunu kömürü olmayanlar.Soğukta donanlar,kendi halinde geçinip gidenler Yaz olsa bir lokma ekmek karın doyurur kışın insanın karnıda daha çok acıkıyordu üstelik. Oysa kar ne kadar güzel yağıyordu,belki okullar tatil bile olur,çocuklar kardan adam yapar,burnunu yapmak için havuç arardı. Kar toplarına tutarlardı birbirlerini.Kızak yapar kayarlardı belki de. Sonra kışın yağmur yağardı,ne kadar güzeldir çise çise yağan yağmurun toprağa düştüğü zaman insana verdiği huzurlu kokusu.. En çok çiftçiler sevinir sanırım yağmur yağınca,barajlar su dolar sonra insanlar susuz kalmaz.Ve ne kadar romantiktir elele yağmur altında yürüyen bir çift için . Ama yağmur fazla yağarsa belki birilerinin evini işyerini su basar,sel olur,önüne kişileri katar,yıkar,boğulur giderler. Sonra çamur olur,batak olur.Her şeyin bir dengesi olmalı doğada.Azı da çoğuda zarar. Ağaçlar,kuşlar,sular,gökyüzü ve kış Nasıl değişir,neler olur,neler biter. Yeryüzündeki insanı nasıl etkiler bu mükemmel işleyişli doğa. Bütün bunları düşünüyorken kuralları gözlemlerim olan bir yazı yazıvemiştim hiç anlamadan. Sınıfa girdik sıra bana geldi okudum kompozisyonumu.Kimsede çıt yok..Pür dikkat sanki hikaye anlatıyorum gibi dinliyor arkadaşlarım. Öğretmenim Neriman hanım sağolsun beni çok severdi,yanına çağırdı. içimi çok ürperten bir cümle söyledi ki hatırladıkça sevinsem mi üzülsem mi tuhaf olurum. 'kızım biliyorum sen çok akıllısın ve yeteneklisin ama bir çocuk bu kadar detayı zor bilir,kızmayacağım söyle bana büyüklerin mi yazdı bunları?' Bir büyük kazan kaynar su tepemden iniyordu aşağıya. Bir iç çekiş anını hemen yarıda bırakıp usulca ve biraz alınarak'elbette ben konuşur gibi yazdım'dedim. Kimi arkadaşlarım velilerinden her konuda yardım alırdı olabilirdi ama ben nasıl konuşuyorken,düşünüyorken bensem elbette bendim yazarken, şimdi öğretmenim ne diyordu bana.. Şu anda bu satırları yazarken gülümsüyorum. Ne kadar tatlı bir anı bırakmış bana.. Bana okumayı öğreten öğretmenime saygıyla..Ve tüm aydınlık yürekli öğretmenlere saygılar,gerçek bir öğretmen bir kişideki cevherin küçüklükte olduğunu bilendir diye düşünüyorum...Bilir ve kesinlikle onu destekler,daha sonraki yıllarımda öğretmenim beni benden kat kat çok desteklemiştir.. Seni çok seven öğrencin Aysun'dan sana kocaman selamlar olsun, öğretmenim ,biricik öğretmenim Neiman EFE..!