İç Döküş55(düz Yazı)

Okul sıralarımızda kimi üç kişi kimi dört kişi otururduk Aynı yolun yolcusu gibiydik hepimiz Kimimiz akıllı, kimimiz biraz safca Kimimiz tembel,kimi gayretçi Konu:Öğrenciyiz hayatta,sıra arkadaşlarımız,yol arkadaşlarımız,hayat arkadaşlarımız! Okul yaşamım boyunca sürekli bu yüzden biraz üzüldüm aslında.Belli bir yerden sonra sırtınızda küfe oluyor. Bu çocuk gelecek vadediyor,bu çocuk parlak zekalı. Öğretmenlerimizin kendi görüş açılarıyla orantılı olumlu tesbitlerini çok duydum.Kendimce onore de oldum tabii. Parlak zekalı bir çocuksam şayet,benim elimde olaydı böyle olmak istemezdim.Beynim aşırı yoruldu kimi vakit. Çünkü bazı kereler bakış açımdan ve bu varolduğu denen zekamın uzantısı çok yalnız kaldım,kendime kendim gibi birini bulamadım bulduysam da çok az oldu sanırım ben geri zekayım bile dedim.Öyle ya, dıştan her ne kadar her şey farklı olsa bile görüyorum kimileRi ne çok kalabalıklarda mutlular yarabbi,hİç bir şeyi kafaya takmıyorlar gibi. Ben en ufacık şeyden bir konu buluyorum,bu basit bir takıntılı durum dışında var olan enerjimin yeterince dışa atılmamasıyla ilgili. Bir futbol takımıyla başka bir futbol takımı misal karşılaşıyor.Bir takımın oyuncuları hımbıl,hareketsiz,kondüsyonsuz,ne vücudunu ne beynini yeterince yormuyor, diğer takım diyelim ki elinden gelenin en fazlası için can atıyor bu müsabaka yine de tat vermez,eşit değil mücadele,izlemesi de hoş olmaz. İnsan ilişkilerinde de öyle,çok alakasız zihinlerle herhangi bir ilerleme oluşamaz,en fazla fazla yerinde sayarsın,gelişemezsin. Üstelik kendini de izleyemez,zaman içinde senin sahip olduğun olumlu özelliklerde gidiverir.Tek kalsan daha iyi kısacası..Düşe kalka yolunu bulursun belki gayret edersen. Okulda iken sürekli beni yoran bir konuydu bu,sıra arkadaşlarım. Çünkü dersde olur olmaz konuşursa dikkatimi dağıtırsa diye çok dert ederdim. İlkokul sıralarında iken özellikle Neriman öğretmenimiz,bize seçme şansı bırakmıyordu. Kendine göre belirlediği bir düzen vardı ona uymalıydı.Benim sıra arkadaşlarım hep biraz tembel ,sessiz çocuklar olurdu.Önceleri bunun sebebini tam kavrayamadım.. Zaman geçtikçe büyüdükçe arkadaşlarımı da değiştirdi,bu seferde çok aktif çocukları yanıma oturttu. Ben okula gitme dışında bir şekilde hep sıra arkadaşlarımla uğraştım. Öğretmenimi annem de tanırdı,bir gün bizi evlerine çaya davet etti,ne konuştular aralarında bilmiyorum beni yanına çağırdı. 'kızım sen biraz üzgünmüşsün?' 'senin sıra arkadaşlarını bilerek seçiyorum,senden istifade etsinler diye' Bu sözler hala kulaklarımda çınlar.Bir laf vardır'kelin ilacı olsa önce başına sürer'sağolsun öğretmenim benden istifade etsinler diye arkadaşlarımı seçti çoğu arkadaşımda benden memnun kaldı Aysun ise istifade edecek kişiyi bazen mumla aradı da bulamadı? adalet mi bu...Allah bilir elbette.! Aydınlıkta kalma mücadelesi veren,kucaklayıcı tüm canlara saygıyla!