Pişmanlık (Düz Yazı)
M Marina Amilidze
0
Altın Yaprak
Yeni bir şey olsun istemiştim.
Belki daha önce hiç yapılmamış,denenmemiş
denense bile pek başarılı olunmamış
her neyse işte,yeni bir şey
Konu:Pişman değilim yaptıklarım için,yeni bir şey olsun istemiştim
Yeni bir şey isteriz çoğu kez.Gündelik yaşamın monotonluğu içinde.
İnsanız,her şeyden sıkılma payımız büyük olasılıktır ya hani.Yeni diye düşündüklerimiz acaba geçmişte var olup şu anda olmayan,özlediklerimize benzeyen şeyler midir?
Ya da ne biliyim her vakit aslında bizim içimizde var olupta pek dışavurum halini almamış olanlar mıdır?
Yaptıklarımız,istediklerimiz,kimbilir çoğunluk pişmanlıklarımız.
Her yeni şeyin beraberinde taşıdığı riskler göz önünde bulundurulursa çılgınlık gelebilir bazı yeni istekler.
Çünkü her ne kadar eskiden bıkılsa bile bilinen bir rutin,bilinmeyen bir şeyden daha güvenli gelebilir kimi zaman.
Geçen günlerin birinde kızımla dertleşiyorduk,henüz üniversite öğrencisi kendisi.
Konu konuyu açtı,'eskiden 'dedi,gülümsedim.
Sevgili kızımın eskisinden anılarıma gitmiştim,hepi topu kaç yaşında kızcağızım bile eskiden diyordu üstelik:)
'eskiden deli gibi her içimden geleni yapardım şimdi daha düşünerek yapıyorum 'dedi.
'ben saf duygularla olduğum için anne kimse bana bir şey yapmamış,oysa her şey olabilirdi'diye devam etti.
Anne olarak derin derin gözlerine baktım,kendim olarak konuştum
'ben izin verdim kızım içinden geldiği gibi ol diye'
ve devam ettim
'ne kadar karışık bir durum değil mi kızım?insanlar ve bir sürü şey kendi içinde bir tehlike barındırıyor,kötülük her yerde mevcut,kendimiz olarak doğal davrandığımızda başımıza her türlü şey gelebilir ve rutin olanın dışında yeni bir şeyler,kendinin üretimi gibi bir şeyler ortaya koymak istemek,onun asiliği toplum halindeyken nerelere götürebilir bizi?'
Yaşam dedik,ana kız oturduğumuz yerde.
Yaşayıp öğrendiğimiz acı tatlı tecrübelerle ürkülecek bir şey mi?
Pişman mıydık olduğumuz gibi olduğumuz için.
İçimizden geldiği gibi samimi ve sevecen her kişiyle konuşmuştuk,başka bir şey yapmamıştık.
İnsan olmanın birinci kuralı diyelim,böyle inanmıştık.
Ve kızım kızımken eskiden yapardım korkuyorum şimdi diyordu?
Ne kadar içim burkuldu,ne kadar haklıydı esasen.
Peki ben bir anne ve insan olarak
olduğu gibi davranmış bir insan olarak ne demeliydim?
Tanımadığın kişilerle hiç konuşma,paranoyak mı olalım yani.?
Bundan yıllar önce belki hiç denenmemiş bir iş yapmak istemiştim,tüm sıfatlarımdan sıyrılıp kendim olmak.
Denense bile tam başarılı olunmamış bir iş belki topluluk halinde yaşarken,sorumluluklar taşırken.
Biz hangi çarkın parçasıyız yaşarken.
Allah aşkına kimi kimden korumaya kalkıyoruz,hangimiz bir diğerimizden yücedeyiz ki..
Bir bilinmezlik denizinin yolcuları değil miyiz?
Pişmanlık duymakta insani bir şey değil mi?
Her yaşadığımız dolu dolu olmamızı sağlamıyor mu?
Bunca yıl yaşadım,hiç kendi içimden geldiği gibi olamadım dememek,bu şekilde pişman olmamak üzere yaşamak istedim.
Hala devam.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş