Eeuwig Zingende Bossen

In het hart van het woud waar de tijd zich verliest, fluistert het blad zijn verhalen. Stille getuigen, de wortels diep verstrengeld in aarde vol geheimen. Het mos zucht zacht onder voetstappen die verdwijnen, de lucht trilt van onuitgesproken stemmen. Zonnestralen breken door groene gewelven, als schimmen van een verloren wereld. Een rivier slingert zich langs stenen die alles zagen, maar niets vertelden. Water draagt herinneringen, een eeuwige melodie, zachtjes gezongen door de stroom. Hier spreekt niets van morgen, alles is nu, en oneindig.