Frustratie

Soms voel ik het vastzitten, ergens tussen mijn borst en keel, een scherpe rand aan zachte dagen, een stem die niet wordt gehoord. Het is een deur die klemt, een sleutel die weigert te draaien, het staren naar iets dat niet beweegt hoe hard ik het ook duw of trek. Woorden willen vluchten, maar vallen stil tegen mijn tanden. Een gedachte, honderd keer gedacht, zonder vorm of antwoord. Min handen willen breken, verfrommelen, herscheppen, maar de wereld blijft rechtlijnig, en ik - weerbarstig verloren. Frustratie is de stilte die door muren heen bonst en weer terugkaatst in mezelf.