Jan Pawel 2

Urodzony w cieniu gór, syn Wadowic, kroczył ścieżkami naznaczonymi wojną, jego ojczyzna dźwigała ciężar milczenia. Uczeń tego, co świéte I ludzkie, szeptał modlitwy w lasach, ukrywając się przed siłami, które niszczyły to, czego nie rozumiały. Pasterz słów i wiary, jego głos wznosił się tam, gdzie mury dzieliły, stała dłoń, prowadząca dusze ku większemu światłu. Niôsł ciężar smutków świata, pielgrzym w bieli, jego kroki odbijały się echem w miastach, na pustyniach, w złamanych sercach. Kula zamachowca dosięgła go, ale łaska trzymáła go w równowadze, jego przebaczenie było niezłomną tarczą, jego życie świadectwem miłosierdzia. W Rzymie stał jak skała, niewzruszony w burzach czasu, most między wiekami, między wiarą a tęsknotą milionow. Choć ciało uginało się pod cięzarem lat, jego duch pozostał niezłomny, latarnia w nocy, aż cisza go objęła, a świat opłakiwał człowieka, który nigdy nie przestał wierzyć.