Trilogy

Verwarring Ik moet veels te veel nadenken en pijnig zo mijn brein met bodemloze gedachten die de indentiteit van mijn eigen zijn doen vervagen Het geeft mij het gevoel alsof ik mezelf, mijn eigen ik niet meer herken In de gedachten die zich nu in mijn verward hoofd rondspelen Wachten Hoe lang gaat het duren aan hoeveel tijd moeten we denken voordat het einde in zicht komt Want het niet weten maakt het geduldig zijn zeer ongeduldig En ook het alsmaar naar de klok turen laat de tijd niet sneller lopen Het enige wat mij nu nog rest is wachten en blijven wachten Totdat het moment daar is waarop het wachten niet langer meer hoeft te wachten Doorgaan Ongeacht het verdriet dat men draagt blijft positiviteit het draagvlak om het gewicht van het verlies zo te kunnen verdelen Dat het gemis door het positief vooruit streven enigzins verzacht wordt En de pijn hierdoor meer draagelijk wordt