شمارهٔ ۱۶۶ - صفت اراده خویش و آرزوی سفر خراسان

م مسعود سعد سلمان
0 Altın Yaprak
چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز رسد به فرجام آن کار کش کنم آغاز شبی که آز برآرد کنم به همت روز دری که چرخ ببندد کنم به دانش باز اگر ندارم گردون نگویدم که بدار وگر نتازم گردون نگویدم که بتاز نه خیره گردد چشم من از شب تاری نه سست گردد پای من از طریق دراز به هیچ حالی هرگز دو تا نشد پشتم مگر به بارگه شهریار وقت نماز چو در و گوهر در سنگ و در صدف دایم ز طبع و خاطر از نظم و نثر دارم راز ز بی تمیزی این هر دو تا چو بندیشم چو بی زبانان هرگز به کس نگویم راز نمی گذارد خسرو ز پیش خویش مرا که در هوای خراسان یکی کنم پرواز اگر چه از پی عزست پای باز به بند چو نام بندست آن عز همی نخواهد باز بیا بکش همه رنج و مجوی آسانی که کار گیتی بی رنج می نگیرد ساز فزونت رنج رسد چون به برتری کوشی که مانده تر شوی آنگه که بر شوی به فراز

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.