Şizofrenik Aşk

şizofrenik aşk şizofrenik bir aşkın girdabındayım ruhum çırpınışta daralıyor can çekiştiğim çember. acımasız nöbetlerin penseleriyle koparılıyor sessiz çığlığım. elime tutuşturulan kimsesiz halüsinasyonlar yırtıyor nöronlarımın aksonlarını ve "sen" çıldırıyor gözbebeklerim sana volta atıyor beynime hapsettiğin düşlerim. bulutun nemden boşandığı gibi boşama gözlerimden yaşımı şahidi olmam bilesin! açma vanalarını gözlerimin ödenmemiş hiçbir faturası zaten en son,sayamamıştı damlaları sayacım çaresiz mühürleyip gitmişti kiramen katibin n'olur dokunma! parmaklarıma taktığın bu kör jiletler de ne, nerden çıktı bileklerime astığın karatahta? neden,kokuşmuş intiharımla ihanetini hüznün ortak paydasında eşitlemeye çalışan hep ben oluyorum, sahi,hangi payda sadeleştirir payıma düşürdüğün iç içe dolanmış hasreti? ben ki, vurdumduymazlığın aciline kaldırılan tek vak'a aşırı his kazasında altta kalmış yüreğim yırtılmış damarları "aşk" fışkırıyor aorta... beklenilen bir ameliyatın göstergesine sokmuş akrep iğnesini susuyor,yelkovanın hiç umursanmayan sesi tökezliyor aniden saniyenin karşı konulmaz ibresi. yakalanmış firarım yatırılıyor acımasızlığına kan kokuyor ellerin yıkamadın mı nefretini yoksa?.. n'olur ruhumun atardamarlarını paslı neşterinle patlatma! her yanım kan kırmızı zaten bir de akyuvarlarıma al/yuvarlama! duymuyor mu gözü dönmüş hislerin, ellerine kustuğum acıyı? aldırmadan diziyorsun kemiklerimi dizelerimin arasına takıyorsun kollarıma gözü yaşlı şişeleri,serum niyetine karış karış kanıma karışıyor intihar... hasretin çarmıhına geriyorsun vuslatı dudaklarının mancınığıyla fırlattığın "ölüm", saplanıyor avuçlarıma hiç beklemeden alev topu bir ay/kı/rılık sıkıştırıyorsun boğazıma sönmem için!.. cayır cayır bir yangın çıkıyor hücrelerimde oysa yanıyorum iliklerime kadar düşmüyor bir türlü ateşim, kırk derecenin altına şiddetini arttırıyor damarlarımdaki iç kanama... ölüm bile kaldıramıyor bu vahşeti eriyor soğukluğu başkaldıran gözlerinde çekip çıkarıyor kanlı ellerinden yüreğimi etraf "ben" kokuyor şimdi mis gibi çekiyorum beynimin merkezindeki en derine asıyorum uzay boşluğuna düşümdeki "sen"i sen ki, yüreğimle boğduğum tek şehzade!.. düşüyor hicranın teneşirine kanlı ellerin ki ihanetindir, sevgimle yıkadığım ilk cenaze toprak bile haketmediğine dar aldırmıyorum gömüyorum iliklerime kadar...