Ağlamak

renksiz akşamlarda fırtına gibiydi zamanın çehresi sıcak ve soğuk kargaşaların uçsuz bakışmalarında sebepsiz ağlardık bir başımıza gülmeyi unutmuştuk sevmeyi öğrendikçe oysa biz sevince ağlardık. elele ve yanaşan, her hazin, sona doğru kenetlenen yarınlara bağlılığın çaresizliği idi ya hazel! biz de idik, hep o şarkıda, o meltemde, o ayın ışığında giden götürülen her fırtınalı aşkta durdurak bilmeden hafif hafif esmeden doruklarına kadar severdik çünkü ağlamayı çoktan unutmuştuk biz seninle hayale gariban seninle vatana susayan çekişi boldan sesliler, uzun uzun yolların kahraman sedası senle ben akşamların sevdalısı bir tek akşamların sevdalısı aşka yanık senle ben unutulmayacak fırtınalı aşkların ilk yaralıları biz ağlardık ki biz ağlamayı aşkla unutmuştuk.... biz ağlayarak sevdalanmış ağladıkça aşkı unutmuştuk biz ağlardık susardı hiç susmayan... biz ağlardık ağlardı... şehir ağlardı... şekil ağlardı... ağlardı hiç ağlamayan...