Karanlık Geceler

Güneş Kaybolurken Maziyi hatırlarım. Karanlık caddeleri göz yaşımla Sulayarak saatlerce ağlar, ağlarım. Sessizliği Fatih’ler boğar, Hayalimde canlanır Yavuz’larım. Kır atlar şahlanır karşıki tepelerden Derin, ulvi sesler;”Zafer bizim” der, bir yerden… Ve Dünya benimdir!.. Selamlar gelir Asya’dan, Afrika’dan Zafer muştuları duyulur Avrupa’dan. Dünya benimdir dört boyutla; Güney, kuzey, doğu, batıdan. Birden, yıkılıverir; Yedi başlı koskoca dev… Kaybolan hatıralarla sarsılır beynim. İçinde Eridiğimiz hatıralar Gelmez bir daha geri… Boğazım düğüm – düğüm dışarı koşar, Islatırım göz yaşımla, geçtiğim caddeleri. Ben, Ölmüş gibi olurum Kaybolunca güneşin yeri. Göz yaşımla geçiririm acı hatıralar dolu Ağıttan başka şey vermeyen Karanlık geceleri…