Bağışlayın Gözlerimdeki Kırmancı

kovulduğum kırları alıp geldim kentinize bağışlayın başınıza bela öfkemi orman kalmadı yanacak, biliyorum ev kalmadı yakılacak ki babam da öldü biliyorum ama bir bekleyen var gibi orada o dağları o baharı bekleyen ölümlü gözlerle kovulduğum kırları da alıp geldim kentinize dağ kokuyor demek güç şu soluğum için belki inilti ve sümbül ve kan gibi bişey ki dağlarından bıçaklanınca bir halk çığ düşüyor düşlerine çünkü üşüyor soğuk masal ve tarih kağıdı gibi körleşen gözleri önünde annemin ölüyor babam göz göre göre göre sürgün öldü soğuk bir damga oluyor ömrüme bu ölüm biliyorum bu kent sizin bu heykel bu sanrı yıldız yalnızlığı bu gökavuntusu gecemi alıp çocukluğum gidecek gecenizden bağışlayın gözlerindeki kırmancı doğduğu ev yıkıldı ormanı yakıldı kovuldu çocuk gözleri bu yüzden hep yurtsuz kaldı kuş ormanına kaçan ay ve şarkı ve ahı alıp gideceğim yeryüzünden giderce düşün ve bağışlayın beni o isli yüzünüzden kovulduğum kırları da alıp gidiyorum işte