Çocuklar

Diyorlar ki, “Bak, ne güzel dem çekiyor şu bülbül; “Bak, bir yerde yetişir mi, böyle bir has, sad-berk gül? “İkisinden birini seç, hangisi çok güzeldir? “Sana gül mü, şu bülbül mü kendisini sevdirtir?... Ey çocuklar, ben sizleri onlardan çok severim; Yüzünüze her gün baksam yine doymaz gözlerim; Şu dünyâda sizler kadar sevecek şey bulamam; Âh sizlerden aldığımı hiçbir şeyden alamam. Onlar ne ki?...Bu toprağın bir çiçeği, hayvanı! Sizler ise onun büyük bir mahlûku, insanı; Onun viran yerlerini şenletecek evlâdı! Sizlersiniz, onun ağlar gözlerini silecek; Sizlersiniz, onun için candan geçip ölecek; Sizlersiniz onun aşkı, ümidleri, hayâtı!...