Çizgin Karizma

Dünyanın en yakışıklı topalı derdim kendime İçimdeki adımların hızıyla teselli bulurdum Ve hep köşeyi dönerken salardım gözlerimi üstüne Gözlerine çarpıp dönen yeşil sularda boğulurdum Refüjleri aşamasam da peşinsıra, kendimi aşardım Yalın ayak değil amma yalın yürek koşardım Sonra el sallardım karşısı olmayan bir yakadan sana Ve kendime bir ad koyardım : Çizgin karizma. Düğünde-dernekte ön masalara kurulurdum Gözlerimi fark edince beni fark edeceksin sanardım Sen dansın kölesi olurdun, ben bir alkış tuttururdum Kendi eksenimi kaybedip senin ekseninde dönerdim Yorulurdum, seni seyretmekten yorulurdum Eşlik edemeyince hevesi kursağında kalanlar gibi durulurdum Sonra hükmederdim altı ayağın bir dansa fazla olacağına Ve kendime bir ad koyardım : Çizgin karizma. Arkadaşlar arasında aşktan bahisler açılırdı Ve ben bütün sevmelerimi yatırırdım senin adına Hatta bire kendimi basardım,onlar şaşırıp kalırdı Senin kesenden yeminler ederdim birgün benim olacağına Sonra dedikodular gelirdi "seninkini falancayla görmüşler Sarmaş dolaş değilmiş amma görmüşler işte" Bense birkez daha sendelerdim kaybetmenin acısıyla Ve kendime bir ad koyardım : Çizgin karizma. En iyi annem bilirdi sana olan sevdamı Bu yüzden gizli gizli bakardı su yeşili ağlayan gözlerime Ana sabrıyla toplardı darmadağın olan gövdemi Ana sevgisi sürerdi kendince, kanayan dizlerime Sonra ablanın ettiği lafı düşünürdü ağlamaklı: "Canım çocuğunu bile taşıyamaz ki,elalem haklı" Ağlardım,birkez daha ağlardım kör kuytularda Ve kendime bir ad koyardım : Çizgin karizma. Karşı köyden davul sesleri geliyor Dengini bulamamışların içini acıtaraktan İçimde güzel yüzlü bir adam sendeliyor Olmayan sevdalarına tutunaraktan Ne su yeşili gözler, ne ölümüne sevebilme ihtimalleri, Ne güzel yüzlü adamların iyi halleri Olamıyor, çare olamıyor dışlanmışlığa İşte o yüzden kendime bir ad koydum : Çizgin Karizma.