Dolunay Küskünleri

Dolunay Küskünleri Gözlerinde birikir karanlığın cümlesi İçlerinde yıldızlar eridikçe mum olur Son ateş böceğinin kar etmez son hamlesi Dolunay küskünleri geceye mahkum olur Her nefes verişinde bir mumu söndürürler Karanlık düşkünleri peşlerini bırakmaz Gözlerini kapatıp karanlığa yürürler İnadı terkedip de hiç biri ateş yakmaz Yarasa kanatları çırpar avuçlarında İronik bir ağıttır cesaret ıslıkları Masumiyet aranır en cani suçlarında Köprülerin altında diner yalnızlıkları Nadiren ateş yanar birkaçının içinde Karanlık hazmedemez parlayan yüzlerini Şafakların koynunda sabırsız bir biçimde Sırasıyla beklerler sanki gündüzlerini Kulaklar kapatılır çocuksu bir muştuya Analar kapılarda boşa bekler onları Yıldızsız bir gecede dalarlar son uykuya Aydedeyi görmeden, dolunay küskünleri