Monoton Devinim

Bu monotonluğumu, kadife kaplamış kelepir umutlarım Bu sisleriyle, terkedilmişliğiyle Atlantis'i aratmayan şehir Şimdi bana sorar mısınız? Niçin yarınlarıma bıçak yarası geçmişim Bu suyu donmak istemeyen yorgun nehir Niçin sabahlara kadar süpürdüğü toprağına ağlar Bilir misiniz? Yaşamak, niçin hep yarın olmaktır? Yarınlar ise; hep ertesi günlere koşmaktadır Dolu dolu yaşayınca insan, Niçin kendi deviniminde bu sorularla coşmaktadır? Bir gün bir suç işleyelim; hırsızlık olmasın, gururlu olsun Bir gün bu şehri terkedelim; İstanbul gibi olmasın, efsunlu olsun Bir gün bir intihar seçelim; kanlı bıçaklı olmasın, onurlu olsun.