Çingene Kadın

Kibar çantası yok elinde Eski bir çuval bir heybe Yırtık, pırtık bir battaniye Sarmış yavrusunu sırtına Acılara sarınmış çingene kadın Öyle lüksü bilmez elleri Ne manikür ne de ojeleri Dudaklarına değmemiş ruj Yanaklarına allık, saçına fön Hüzünler yerleşmiş gözlerine Sokaklar onlara dost Kolunda bohça kapı kapı Ardında önünde yokluklar Bulursa tok, bulamazsa aç Fakirliği küpe etmiş kulaklarına Ama yine de işve naz onda Kadınlık bu çıkmaz ruhunda Tek farkı çingene kadının Zerafeti yerleştirmiş yüreğine