Med-Cezir

O’na.... Bilirsin yaşayanlar unutur. Ya ölüler... Onlar da unutur mu? Dün gece, ansızın indin gökyüzünden, Yine nurlar, nurlar saçıldı gül yüzünden, Gülümsüyordun bana ta cennetlerden. Mutluydum çünkü Sen vardın Sen... Öylece bakıyordun, hiç konuşmadın. Bilmem niye? Beni sormadın. Ben yine mahzun, hasreti kokladım. Mutluydum çünkü Sen vardın Sen... Bir an yanıma gelip, sardın kollarınla. Okşadın başımı cennet kokan ellerle. Duyuyordum sevgiyi ta yüreğimde. Mutluydum çünkü Sen vardın Sen... Biliyor musun? dedim. Neler çekiyorum? Her gece yolunu gözleyerek uyuyorum. Rüya postasından haber bekliyorum. Kan damlıyor yüreğime yine Sen diyorum... Dünya ıssız bir sahra, ben Seni arıyorum. Karanlıklar içinde Sen’den ‘bir ses’ diyorum. Karanlık, girdap, kabus, ölüm... Aaah yıkılıyorum. Tam devrilecek zamanda yine Sen diyorum. Affet beni Sana yalvarıyorum. Sımsıkı sarılıp doyuncaya dek kokluyorum. Vatan gibi diyar Sen gibi yar olmaz biliyorum. Kim yarim? Kim dostum? Yine Sen diyorum. ‘Vakit tamam’ diyorsun. ‘Artık gidiyorum’. Görüş vakti sona erdi biliyorum. ‘Bekle’ diyorum. ‘Al beni de diyarına’. Mahzun oluyor gözlerin, ıslanıyor iki damlayla. Derken göğe yükseliyorsun o mahzun bakışla. Kocaman bir kelime yarıp dudaklarımı, Aksediyor semaya Elveda... Elveda... Elveda...