Bana Susmak Yakışır

Karşıma hep İyi nişancılar çıktı Sözleriyle on ikiden vurdular Dörtnala giden sözcüklerin Toynaklarında ezildi sözlerim Söylenen kelimler karşısında Sindirildim, parça parça yok oldum Birkaç çilekeş arkadaş Susma günleri tertipledik aramızda Bugün ben alacağım arkadaşları sıra bende Suskunluğu konuk edeceğiz yüreklerimize Doyasıya susacağız Susmanın tadını çıkaracağız Konuşmalar kalburla su taşımayı andırıyorsa Kelimeler işporta malı gibi ayağa düşmüşse Söylenecekler sürekli mülteci konumunda Dinleyecek bir yürek arıyorsa Yani dinleyenin yoksa Konuşmalara bir ötenazi gerekmez mi? Susuyorum… Bana suskunluğu şiir kılığına büründürmek Ve bana yine susmak yakışır Bir bağırsam gökten yıldızlar pul pul dökülür Ağzımdan çıkanlar içimde kalanların yanında bir zerre gibi kalır Ama boş ver! İki sözün iki yakasını bir araya getirecek kadar mecalimde yok! Konuşsam bile söylediğim her cümle harf harf dökülüp saçılacak yerlere Ziyan etmeye gerek yok! Berzah uykusuna yatırıyorum sözleri Susuyorum… İçimdeki çocuk bir aralar çok sıkıldı Ama ikimizde alıştık artık suskunluğa Eskisi gibi ağır kan kayıplarımız olmuyor Bugünlerde karaya vuran söylenmemiş sözcüklerimin Toplu defin işleriyle uğraşıyorum Konuşmalarımın müebbet yemesinden kimse sorumlu değil Hüküm ötelerden giydirilmiş dudaklarıma! Zaten uzunca bir zamandır Mutluluğun sesi soluğu çıkmıyor Kavuşmalar bana küsmüş Aşk susmuş, duygular susmuş Gözler kırıcı Sözler kırıcı Oturuyorum… Susuyorum Bu saatten sonra Bana susmak yakışır Her tarafta sönmüş ışıklar Odamdayım… Ben ve suskun duvarlar Dışarıda gece ve ürperten hışırtılar Bırakıyorum kendimi suskunluğun sinesine Sığınıyorum suskunluğun kirpiklerine Ölürsem de gömülsün kara toprağa içimdekiler benimle Birkaç kişiden duymuştum Rahat rahat konuşmaların yapıldığı yerlerden bahsediyorlardı Doğrumu, yanlışımı her şeyimi topladım Bavulum hazır, Odanın bir köşesinde Bir gün, şu ölü şehir uyanmadan terk edeceğim buraları